Impact: A sister reflcts ` Անդրադարձ

I have often wondered if those who place pictures of the persons who gave the last full measure of their devotion, their lives; reflect on the impact their martyrdom had on their family members. In a rare reflection, Sonig Daghlian, the sister of Varche Daghlian, one of the Lisbon 5, reflects. She wrote. I attached my translation of her refelction on her Facebook page. The original is posted below. Vahe H Apelian

 

A life versus a moment of "love".

Sharing the pictures of our martyrs on social networks, putting a "heart" or "like" on them has become a superficial, ordinary doing. We scroll through the pages, post their pictures, press the button, read the same repeated slogans... and continue on with our lives, as if we had fulfilled our national duty.

But the boys who gave their lives for the homeland are not "page pictures" or the subject of an algorithm. Their names and faces cannot be turned into mere digital data or personal wall (profile) pictures.

A moment of "love" cannot be measured against their irrevocable sacrifice. When our response becomes spontaneous and superficial, it ceases to be respectful—it serves only to soothe our conscience and escape responsibility.

If we do not reflect on their portraits, if we do not reflect on the lives they lived, the dreams they lost, and the message they left, then those “appreciations” mean nothing.

We shouted “to homeland” but we moved thousands of miles away from “the homeland.”

 

Անդրադարձ

Կեանք մը՝ ընդդէմ մէկ վայրկեաննոց «սէր»ի մը։

Ընկերային ցանցերու վրայ մեր նահատակներուն նկարները տարածելը, «սէր» (heart) կամ «հաւանում» (like) դնելը դարձած է մակերեսային, սովորական քայլ մը։ Կը սահինք ( scroll through )էջերուն վրայ, կը տեղադրենք անոնց նկարները, կը սեղմենք կոճակը, կը կարդանք նոյն կրկնուող կարգախօսները… եւ կը շարունակենք մեր կեանքը, կարծես թէ մեր ազգային պարտքը կատարած ըլլայինք։

Բայց հայրենիքի համար իրենց կեանքը տուած տղաքը «էջի նկար» կամ ալկորիթմի նիւթ չեն։ Անոնց անուններն ու դէմքերը չեն կրնար վերածուիլ պարզապէս թուային տուեալներու ( digital data) կամ անձնական պատի ( profile) նկարներու։

Մէկ վայրկեաննոց «սէր» մը չի կրնար չափուիլ անոնց անդառնալի զոհողութեան հետ։ Երբ մեր արձագանգը կը դառնայ ինքնաբերական ու մակերեսային, անիկա յարգանք ըլլալէ կը դադրի—անիկա միայն մեր խիղճը հանգստացնելու եւ պատասխանատւութենէ փախչելու կը ծառայէ։

Եթէ կանգ չենք առներ անոնց դէմքերուն առջեւ, եթէ չենք խորհիր անոնց ապրած կեանքին, կորսուած երազներուն եւ անոնց ձգած պատգամին մասին, ապա այդ «հաւանումները» ոչինչ կը նշանակեն:

«Դէպի երկիր» բացագանչեցինք, սակայն հազարաւոր մղոններով հեռացանք "Երկրէն":