My Introduction of Lucy’s book of Armenian poetry.

Lucy Toprakjian’s book of Armenian poetry is now available on Amazond.com and on Barnes & Noble. I attached my introduction of her book, which was published by Hrach Kalsahakian of the UAE.  Those interested may purchased a copy from her.

I have not met Lucy Toprakjian Murphy in person. I met her online, on Armenian social medium. In fact, I need to correct myself. I met her poems before befriending her.

At a point in time, it dawned on me that a lady is posting poems in Armenian with regularity. They are easy to read, easy to relate to poems. Her poems were not about themes, such as love, loss, aging, nature and so forth. But her poems were drawn from her own experiences of love, of loss, of aging or of nature, in short of life itself. They reflected her personal feelings having experienced the joys and the tribulations of life. It also became evident to me that writing poetry comes natural to her. I recall a comedian being asked from where he sources his comedy materials. He said from his everyday happenings and experiences with his wife, in-laws, and others. He also made a statement, what has remained etched in my memory. He said, “everything personal is universal.” Surely, he meant to say that people relate to the personal experiences of others. They surely do.

I am a believer in books, as books go. It would be a loss, I thought, for the Diaspora Armenian literature if her poems would remain scattered in the social media and not assembled between the covers of a book. After all, these poems also reflect the experiences of a young Armenian immigrant lady who loved, toiled hard, and experienced joy and sadness, and through it all, she established her roots far from where she was born and raised. I suggested she collect her poems to have them published as a book. I took it upon myself to type them and format them in a book. That is why there is not much in this book, other than Lucy’s poems typed on paper and offered to the readers’ imagination. Surely, there are typos.

I imagine this book will be a lasting bond between Lucy and Krikor, the husband she lost, and their children and their descendants and also to Tom who came onto her and her family’s life after she had endured the loss of her husband, raised her family on her own. Tom became a part of the family mosaic that makes Lucy Toprakjian family’s tapestry whole.

It is a fact of an immigrant’s life that her descendants may not be able to read Armenian, the language with which her parents welcomed her into this world, loved and nurtured her and raised her to confront the world. But modern technology will come to their help, if it already has not. Pretty soon, anyone will hold a smart device, most likely we may still call it a phone, scan the poem and have it displayed in a language of the reader’s choosing.

I believe with this book of poetry, her descendants’ connection with the family’s matriarch Lucy Toprakjian Murphy will long endure. After all, this is her life’s book.

Happy reading,

Vaհe H Apelian

 

Diaspora was at it this week

Vaհe H Apelian

In fact, I was going to title this blog post of mine, “Diaspora was at it with full force this past week”. But that more expressive title would have made the title too long to accommodate. Surely, there is no entity called Diaspora that acts as a single body. I imagine interested readers have long concluded that the term diaspora is used as a single term for convenience. The “at it”, is made in reference to, at the state of Armenia.

For visual presentation I posted the Weekly’s front as it appears on line. The headlines of the five  prominently displayed articles are all about Armenia and at Armenia. You do not see an article presented to readers with such prominence to invite  readers’ attention about the state of the Armenian community in the United States of America, or in Lebanon, or in Syria, and for that matter in Jordan, or in Iraq and in the Arabian Gulf region, especially nowadays.

As to the clause “with full force this week” in the headline; it’s about the enlarged front of “assault” at Armenia this past week. Along with articles customarily posted about politics in Armenia, and more often than not, at Armenia, two other alarms were sounded this past week.  One pertained to “academic freedom” in Armenia. The other pertained to “judicial independence” in Armenia.

The alleged threat to the academic freedom pertained to the article by Hayk Martirosyan on "The Vance Syndrome and the Uncertain Future of the Armenian Genocide Museum & Institute.”

What is an academic freedom? A definition reads that “Academic freedom is the freedom of a teacher or researcher in higher education to investigate and discuss the issues in their academic field, and to teach and publish findings without interference from administrators, boards of trustees, political figures, donors, or other entities.” 

Surely J.D. Vance’s visit to Dzidzernagapert pertained to none of what is said to constitute academic freedom. I understand his visit is part of state protocol for visiting dignitaries to visit Dzidzernagapert.

Surely, from what is said about her, Dr. Edita Gzoyan is fine scholar. Pictures depicted Dr. Gzoyan accompanying J.D. Vance and his wife engaged in conversation with them. Let us admit that the Armenian Genocide Monument at Dzidzernagapert is for Medz Yeghern. In fact, the monument erected in 1967, is named so to uphold the memory of the Armenian Genocide. In Armenian, Medz Yeghern as coined by the survivors themselves. It is not a generic genocide monument. It surely has nothing to do with Artsakh issue where even academicians have not agreed whether whatever transpired in Artsakh is a genocide, or ethnic cleansing. I feel sorry for her. She became an inadvertent victim of protocol, and mismanagement.

As to the academicians in the Diaspora; hold your guns. Armenia is a fledgling democratic Republic. Help it learn and mature instead of jumping at her at her lapses, surely done not out of malice, but for the sake of their country Armenia, Diaspora Armenians'  homeland. 

The other burning issue of the week was the alleged threat to legal independence in Armenia. The article was put forth by the Armenian Bar Association and is titled “A threat to lawyers’ independence: Upholding free expression and judicial accountability in Armenia.”

Courtesy Armenian Weekly

The Armenian Bar Association has taken issue with the Supreme Judicial Council (SJC) of Armenia, which according to Wikipedia, “ is a 10-member independent state body tasked with overseeing the judiciary, safeguarding judicial independence, and appointing or disciplining judges of the Republic of Armenia," because, according to Armenian Bar Association, “Judicial Council (SJC), a 10-member body whose membership is dominated by appointments from the current ruling party. In its statement, the SJC broadly admonishes lawyers to cease any commentaries deemed critical of judges.” I do not know how the 10 justices are appointed and for how long they serve and what is its make-up, to assert or negate Armenian Bar Association's assertion that its justices are dominated by the current ruling party, that came to power in 2018.

I am not a lawyer, but I have been in courts as a jurist, and for issues I had to sort at court. I also have viewed proceeding in the U.S. courts. From what I have seen on the news, I find the general conduct and atmosphere in courts in Armenia appaling. In the communities I have lived in the U.S., I have not read in the local newspapers, lawyers criticizing judges harshly. Out of desperation, our lawyer told me once that “the judge is not a happy camper.”  

To expect that the court system in Armenia to be on par with that of the United States is unfair. Armenian Bar Association will render much more valuable services if it helps the legal system of Armenia improve itself. Also, not to neglect the courts in Lebanon, Syria or elsewhere in Middle East that rule on the legal state of their citizens including those of Armenian descent.

Այնճարը Կիրանց մըն է

Վահէ Յ Աբէլեան

  

Հայրս աջին, Այնճարի մեր բնակարանին պարտէզին մէջ
ձախին Պրն Յակոաբ Աշքարեան

Այո, Այնճարը իմ պատկերացուցած Հայաստանի Թավուշ Մարզի Կիրանց գիւղին կամ գիւղաքաղաքին նման տեղ մըն է եւ մենք որպէս ծնողական ընտանիք բնակարան մը ունեցանք հոն՝ Այնճար, որմէ կը պահեմ յիշատակելի կարճ շրջան մը։ Այս պլակս պիտի սկսիմ հետեւալ ներածականով։

Մեզի ծանօթ Այնճար գիւղաքաղաքը կը գտնուի Լիբանանի Պեքաայի հովիտին մէջ։ Գրեթէ բացառձակապէս Հայերով բնակուած է, որոնց թիւը Wikipedia կը պատկերացնէ որ շուրջ 2400 հոգի է։ իսկ տարածութիւնը  շուրջ 20  քառակուսի քիլոմեթր է։

Անճարին դիմացը կը գտնուի Մաժտալ Այնճար գիւղաքաղաքը։ Անոր բնակչութեան թիւը, կրկին ըստ Wikipedia-ի, Այնճարի բնակչութեան մօտաւորապէս տասը անգամ է, շուրջ 25,000։ Իսկ տարածութիւնը 25 եւ քիչ մը աւելի քառակուսի քիլոմեթր է։

1970-ական թուականներուն ՚ծնողքս Այնճար բնակարան մը գնեց, այնպէս ինչպէս Ֆրանսական կառավարութիւնը պատրաստած էր Մուսա Տաղի գաղթականներուն՝ մէկ սենեակ եւ մէկ առանձնատուն արտաքնոց, տան յատկացուած պարտէզովը։ Բնակարանը կը գտնուէր բնակարաներուն վերջին շարքին վրայ, որմէ ետք բնակարաններ չկային, այլ կար դաշտային տարածութիւնը որ կը հասնէր Այնճարի բլուրի ստորոտը։ Իսկ այդ բլուրին ետեւէն կը սկսէր Սուրեական հողամասը, գէթ այդպէս լսած էի։ 

Բնակարանին աջ կողմը, որոշ տարածութիւնէ մը ետք, կ՚անցնի դէպի Դամասկոս տանող մայրուղին  եւ այդ ճամբան կը բաժնէր Այնճարը՝ Մաժտալ Այնճար այլազք գիւղէն։ կ՚ըսուէր որ Մաժտալ Այնճարի մէջ ոչ մէկ հայ ընտանիք կ՚ապրէր եւ շատ հաւանաբար այդպէս ալ էր։

Պէյրութ Տամասկոս մայրուղին որ կ՚անջատէ Այնճարը, Մաժտալ Այնճար-էն

Հետաքրքրական այն էր որ եբր բնակարան մը փնտրտուքի մէջ էինք ընտանիոք, մեր մտքէն երբեք չանցաւ, դիմացը, Մաժտալ Այմճար ալ երթալ եւ հոն ալ նայիլ բնակարանի մը, թերեւս աւելի պատշաճ եւ աւելի մատչելի բնակարան մը կրնար գտնուէր հոն։ Այնճարին եւ անոր դիմացը գտնուող Մաժտալ Այնճարին միջեւ կար անանցնելի մէծ անջրպէտ մը, կամ խրամատ մը։  Այնճար ծնած եւ մեծած  իմ ընկերներս ալ ըսած են որ իրենց համար Մաժտալ Այնճարը բացառձակապէս օտար տեղ մըն էր ուր իրինք Այնճար կեցութեան շրջանին ոչ իսկ մէկ անգամ այցելած էին։ Զարմանալին այն էր որ ես, աւելի շատ հանգիստ կը զգայի պատկերացնել ինքզինքս ապրիլ հեռաւոր Ամերիկայի մէջ,  քան ՚թէ Մաժտալ Այնճարին մէջ։ Թերեւս այդ հոգեբանութիւնը փոխուած է ներկայիս։

Բայց Այնճարը եւ Մաժտալ Այնճարի մէջեւ կը տիրէր խաղաղութիւն եւ անդորր եւ հանգիստ վիճակ մը։ Նոյն կացութիւնը կը տիրէ նաեւ ներկայիս, ըստ ինծի հասաց տեղեկութիւններուն։

Բայց ինչո՞ւ համար Կիրանցի հետ այս նմանութիւնը, կ՚ընեմ։

Յիշատակելի նկարներ Այնճարի մեր բնակարանէն

Ես ջատագով եմ Հայաստանի մէջ տեղի ունեցած թավշեայ յեղափովութեան։ Մեր պատմութեան մէջ ունեցած ենք յեղափոխականներ, բայց ոչ յեղափոխութիւն։ Թավշեայ յեղափոխութիւնը եզակի է իր տեսակին մէջ, ոչ թէ միայն որպէս հայկական յեղափոխութիւն, այլ պարզապէս որպէս յեղափոխութիւն։ Իմ համոզումս արդարանելու կարիքը չեմ զգար։ Նմանապէս ջատագով եմ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարութեան կողմէ առնուած Խաղուղութեան Խաչմերուկ քաղաքականութեանը։ Կրնաք ըսել որ ընկերային ցանցերու մէջ ընդհանրացած ածանցումով՝ ես «Նիկոլական» եմ։ Եւ որպէս հակազդեցութիւն բարեկամ մը որ Աճճարէն է կամ Մուսա Տաղցի – Այնճարցի - է, հետեւեալը ակնարկը ըրաւ ինծի՝ տառացիօրէն, ընդօրինակած եմ, «Ծո եկուր հոս ապրիր, ՂՐԿԵՄ ՔԵԶ ԿԻՐԱՆՑ, ՄՆԱՅ ՄԻԱԱԱՅՆ 2 Շաբաթ, եւ ապա ԱՆԿԵՂԾ պատասխան տուր, ՀԵՐՈՒՆԵՐԸ ՆՍՏԱԾ` ՀԱԹ ՉԱՔԼԵԹԸ ՁԵՌՔԻԴ, շաաաատ հեշտէ ԱՆՊԱԽ ԶԱՆՊԱԽ դուրս տալը, ԴՈՒՆ ՍՓԻՒՌՔԱՀԱՅ ՆԻԿՕԼԻ ԶՈՄՊԻ ԵՍ,👎👎👎👎👎👎👎👎👎👎»

Նիկոլական ըլլալս լսած էի, բայց Նիկոլին զոմպի ըլլալը, նորութիւն էր։

Ճամըմ, վազ անցէ՛ք այս ածականներէն։ Այո, ես Հայաստան չեմ ապրիր։ Սակայն, տարրական տրամաբանութեամբ՝ Եթէ հիմայ Կիրանց չեն կրնար ապրիլ, հապա եթէ թշնամութիւն ըլլա՞յ։ Այն ատեն  կը պատկերացնեմ որ Կիրանցի հարեւան տրածքին վրայ ալ պիտի չի կրնան ապրիլ եւ թերեւս հասնին Երեւան ուր Հայաստանի բնակչութեան շուրջ 30% կ՚ապրի։ Իսկ Երեւանի տարածութիւնը աւելի նուազ է քան Հայաստնաի տարածութեան 1%. 

Քաղաքկան տարակարծութիւնները այդ տարողուղութեամբ պէտք չէ որ մթագնեն մեր միտքերը եւ այսպէս ածանցենք այլախոհերը։

Մեր Անճարի տան վերջին այցելութիւնս եղաւ Ապրիլ 13, 1975-ին։ Կը յիշեմ թուականը քանի որ վերադարձին Պէյրութի մուտքին խճողումի հանդիպեցայ։ Զինեալ փաղաքաւորները երթեւեկ կը դասաւորէին։ Եբր մէկուն հարցուցի ի՞նչ պատահած է՝ ըսաւ որ փաղանքաւորները եւ Պաղեստինցի զինեալներ փախում ունեցան։ Այդ օրը ընդունուած է որպէս Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին սկզբնաւորութեան օրը։

Անճարի քաղաքապետութիւնը մեր տունը տրամադրեց Սուրիացի՝ Ղազի Քանաան  անունով զինուորականին որ Անճարէն, կառաւարեց Սուրիոյ, Լիբանանի կալանաւորումը։ Այդ Սուրեացի զինուորական ապահով գտած էր բնակիլ Այնճար, որ խաղաղ եւ ապահով կեանքի ընթացք մը տնօրինեց իր բնակիչներուն։ Ներկայիս այդ տունը մեզի չի պատկանիր։ Չեմ յիշեր ծնողքս ինչպէս տնօրինեց անոր ճակատագիրը քանի որ իրենք ալ հեռաձան Լիբանանէն միատեղուելու համար  Ամերիկայի մէջ ուր մահացան։ 

Ինչպէս ըսի, ենդական Այնճարցի էր, իսկ ես Քեսացի եմ։ Քեսապն ալ կիրանց մըն է։ Նայեցէք ներփակ երկու նկարներուն։ Այո, միայն Հայաստանի մէջ չէ, հապա սփիւռքի մէջ ալ է, ուր հայեր կապրին սահմանամերձ շրջաններու մէջ շնորհիւ իրենց լայնախոհութեան։

 

 

 

 

Marie Nichols and her two paintings about Kessab – The Shepherd - 2/2

Vaհe H Apelian

Chelpaz, the last shepherd of Kessab

The attached is the second painting of Marie Ghazarian-Nichols. It depicts the last shepherd of Kessab. Much like her Keurkune painting, the original photograph is from the album the Beirut Kessab Educational Association – Ousoumnasirats – had prepared in 1955. The album was  dedicated to Ovsia Saghdejian, the beloved  Dayee (uncle) for the Kessabtsis. The album was edited by bishop Terenig Poladian.

According to Ara Ghazarin, his paternal aunt Marie Ghazarian-Nichols had commissioned a student of the famed Armenian painter Mardiros Sarian to depict the photograph in oil paint. Ara told me that he paid a visit to Mardiros Sarian studio to locate the painter, but regretfully the studio was closed at the time and was in repair due to a fire. Thus, the painter remains unknown.

At one time shepherding was an important trade. The villagers trusted their domestic animals to the shepherd. Hagop Tcholakian, the eminent scholar has a very interesting write-up about shepherding in Kessab. Those interested may read the attached link.

The caption of the photograph in the album reads as follows: “At dusk, the shepherd of Kessap returns home. He is happy, cheerful and smiling. Breathing in the fresh and clean air  of Mount Cassius and Mount Seldaran, he remained healthy and cheerful until a ripe old age in his beloved Kessab” The last shepherd of Kessab was  endearingly called Chelpaz.

Marie Ghazarian-Nichols and her four brothers were born and rained in this house,
still stannding in keurkune. The pictrure courtesy Stepan J Apelian

The late Haygaz Terterian wrote the following about the last shepherd of Kessab. He wrote that «as the epitome of his class, it is worth reviving an entire class with a few lines written about him.» ՚

Haygaz wrote: 

«Kerob Arabian was an unknown to the people of Kessap. But who did not know Chilpaz, that uneducated, perhaps even illiterate, but wise shepherd known to all? Having spent his whole life with goats, having been born among them, having spent his childhood with them, he had become their leader. That thin and slender shepherd, having grown up in nature, became a man who disregarded the difficulties and dangers of life. Following the admonition of Jesus, "Be like the birds of the air, leaving your tomorrow to the providence of the Most Merciful." He lived his today, trusting God for tomorrow. The following were his own words: “What do I have to lose, if I climb the tree, the chakmas (long-strapped shoes) will climb ahead of me.” (see below)

Today, his grandchildren and great-grandchildren, through their hard work, diligence, and perseverance, live a comfortable life in Kessab. The most well-known of them is Kerop, the grocer who keeps his grandfather’s name. But I unfortunately or fortunately,  I don't know which, he has lost grandather's monicker, Chelpaz.»

 Marie Ghazarian-Nichols has gifted the painting of the last shepherd of Kessab to the Armenian Embassy in Ottawa.

The original photograph from the 1955 Kessab album

As a widower, Ara married Ellen Ayvazian whom he met in an Armenian Embassy function in Ottawa. Ellen was born in Tehran and studied in Armenia. She was appointed chief executive assistant to the Armenian Ambassador when the Republic of Armenia opened its embassy in Tehran and subsequently in Ottawa. Helen has said the Armenian Embassy receives paintings, but does not have room to have them all displayed. Consequently, many remain in storage. But the Armenian Embassy has made an exception to the Marie Gharian-Nichol’s painting of the last shepherd of Kessab and has the painting hung on the wall in its reception room.

 

Link: Marie Nichols and her two paintings about Kessab – Keurkune – 1 of 2 :  https://vhapelian.blogspot.com/2026/03/marie-nichols-and-her-two-paintings.html

                                                         ###

Link: Hagop Cholakian; The wounded wolf has no friends:  

https://vhapelian.blogspot.com/2020/12/and-that-becomes-end-of-all.html

 

Yeghishe Charents: Was his call for a sovereign Armenia?

 Vaհe H Apelian

 

Courtesy Wikipedia

Yeghishe Charents was born on March 13, 1897. Wikipedia introduces him as, “an Armenian poet, writer, and public activist. Charents's literary subject matter ranged from his experiences in the First World War, the Russian Revolution, and frequently Armenia and Armenians. He is recognized as "the main poet of the 20th century in Armenia.” He died on November 27, 1937.

Yeghishe Charents is also known for his hidden message in his poem titled “Testament” (Badkam - Պատգամ). The poem was written in 1933/34 time frame. By taking the second letter of each line of the poem, Charents had encoded the following message “Oh, Armenian People, Your Only Salvation Lies in Your Collective Strenght”. On the surface the poem appeared to parise Stalin. 

A few years ago, Tatul Sonentz Papzian had translated the poem. I had saved it in my files. I attached it below, followed by the original I came across on the internet. 

I used to regard Charents’ message as a message appealing to Armenian patriotism. It may very well be considered a message appealing to the Armenians to have a sovereign nation of their own.

 

 

TESTAMENT

 

Look! A new light ascends afar!

Who brought this sun to our world?

Oh

Gaze upon this golden star,

Arriving through fire,

Embracing the world, riding

Before dawn, steeds of porphyry,

Infusing light and ecstasy,

Giving to the new world and men

Lasting bliss and harmony.

And who turned on this restless light,

Armenian

Opening the gates to the crimson blaze?

Tell me, what hand set the fire

To illuminate with flame-red flare and

Spirit? Who set this diamond of a light

Glaring with such glow in a

Setting darkened with blight…?

People

By being a bearer of life’s stress,

Lowered to the depths of slavery –

Running stream of wisdom in an

Arid plain of insanity –

Your

How many years and centuries,

In your long, long history,

Clinging to the bare truth

By sheer will, you bore witness…?

Only

Is there no river cresting along the

Dark banks where our homeland was?

Clamoring against serfdom,

Ever flowing through endless time

Passing through hideous darkness,

It carried the seeds of this sunrise –

Simmering visions of distant dreams

Born on its waves for eons…

Under the burden of an existence

Salvation

Singed by sorrow and strife, still

A spirit alive, a stream aflam,

Is

Lighting a new crimson torch

And hailing the coming acclaim…

in

Bygone embers are afire now,

Nothing dampens our radiant spirit,

Our shining star soars anew

Bright as this world on fire…

Your

Accept the sun – the only one

For ages to come – and beyond…

Always rising, always aloft,

Clearing the skies of all grime,

Beckoning us towards justice

Scrubbed of all blemish and slime…

It cautions us with fiery plumes,

Signaling us to stand firm…

Ever present, ever bright.

Let it always remain in sight.

Collective

Issued in fire and dazzling light,

Steady hands should hold these scales

Cradling the spirit of our insight,

Lest it stumbles, dropped by us

Into a gaping, ghastly chasm …

A great phase from past attainment,

Stable and just as our people’s soul,

The sturdy mainstay of wisdom’s court.

Strength

--------------------- Yeghishe Charents

Translated by Tatul Sonentz

***

Նոր լույս ծագեց աշխարհին.
Ո՞վ այդ արևը բերեց:–

Ահա ոսկյա մի արև՝
ճառագումով իր հրե՝
Այգաբացի պուրպուրե

Նժույգների վրա հեգ՝
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Հղում է լույս զվարթուն,
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Ո՜վ բերեց լույսն այս արթուն,
Օ՜, ո՞ւմ ձեռքով վառվեց, ո՞ւմ,
Հրակարմիր, հրավարս,
Ադամանդյա լույսը այս:-

Կքած կյանքի բեռի տակ,
Խոր գերության ընդերքում,

Իմաստության մի գետակ
Հիմարության համերգում–
Քանի՜ տարի, քանի՜ դար
Վկայեցիր անհերքում…

Ափերին այն խավարտչին,
ՈՒր հայրենիքն էր մեր հին,–
Չկա՞ր արդյոք գետ մի հորդ,
Որ գերության անհաղորդ՝
Լուրթ՝ հոսելով դարից-դար՝
Մթության մեջ այն համառ
Այս այգաբացն էր կրում,
Հո՜ւր այգաբացն այս հեռու՝
Հնուց պահած իր ջրում
Օ՜, ըղձակա’ն այս հեռուն…

Կքած կյանքի բեռի տակ՝
Ոգի՜, անկոր, հո՜ւր գետակ…

Ահա վառվում է մեր նոր
Հաղթանակի լույսը բորբ.
Լվանում է նա հիմա
Վառվող ոգին մեր անմահ,
Չքնաղ արև’ն այդ արի,
Վառված հրով աշխարհի…
Չկա՜ ուրիշ արև է’լ.
Նա‘ է միայն, որ դարեր
Անմար՝ պիտի արևէ’…

Լույսով վառված սակայն այդ՝
Նժարներից հիմա մենք
Հիմարությամբ չթափենք

Իմաստությունն այն արար.–
Մեր անցյալի խորամիտ
Է’ջն այն արդար ու ռամիկ՝

Մեծահանճար ու վարար…

1933.V. 9

 

Voices from Armenia: Quo Vadis Armenia?

What does Russia want from Armenia and Armenians?  A question Levon  Shirinyan’s (Լեւոն Շիրնյան) raised in his latest posting from Yerevan. Levon Shirianian is the founding principal of the Christian Democratic Party. According to Wikipedia, Levon Ghazari Shirinyan, born on January 8, 1953, is an Armenian political scientist, public figure, head of the Department of Political Science and History of Law at the Armenian State Pedagogical University, Doctor of Political Sciences (2007), Candidate of Philosophical Sciences, Professor. He is the author and host of the program "Quo Vadis" or "Where Are You Going, Armenia" on the news radio. He is one of the pioneers of the political concept of the Fourth Republic of Armenia.”  Vaհe H Apelian

“What does Russia want from Armenia and Armenians?

Let me be blunt: the country's internal instability and division in the world. An internal Armenian conflict, in which case it will implement external conflict management, will give rise to negative domestic developments.

If you are attentive, you will see that it is implementing the tasks I have mentioned with more or less success, especially in the post-war period.

Thanks to this strategy, it keeps Armenia and the Armenians under its control.

That is why it sponsors the anti-state activities of the Russian-loving segment of the Armenians inside the country and outside it, by all possible means. It partially controls the country's main media outlets.

Does it really love the Karabakh clan and the Russianized oligarchs with Armenian surnames?

No. It simply uses them out of disgust. Because in no sphere and nowhere in the world does a traitor have respect.

They flatter a traitor by spitting on him.

Follow the fate of the so-called military-political leadership of Artsakh, sent by the Russians to Baku for prayers, and the odyssey of "patriotism" of Ruben Vardanyan of the "Troika Dialogue" and you will understand everything.

Good morning, Armenia.”

Բնագիրը

Ինչ է ուզում Ռուսաստանը Հայաստանից ու հայությունից?

Ասեմ ուղիղ. երկրի ներքին անկայունություն և պառակտվածություն` աշխարհում: Ներհայկական բախում, որի պարագայում կիրականացնի հակամարտության արտաքին կառավարում, տոն կտա ներպետական բացասական զարգացումներին։

Եթե ուշադիր լինեք, կտեսնեք որ նշածս խնդիրները շատ կամ քիչ հաջողությամբ էլ իրականացնում է, հատկապես հետպատերազմյան շրջանում։

Այդ ստրատեգիայի շնորհիվ Հայաստանը եւ հայությանը պահում է իր վերահսկողության տակ։

Դրա համար էլ հովանավորում է երկրի ներսի ու հայության դրսի ռսասեր հատվածի հակապետական գործունեությունը` բոլոր հնարավոր միջոցներով։ Վերահսկում է մասամբ երկրի գլխավոր լրատվամիջոցները։

Շատ է սիրում ղարաբաղյան կլանին և հայի ազգանունով ռսացած օլիգարխներին?

Ոչ. պարզապես օգտագործում է` զզվելով։ 

Որովհետեւ ոչ մի բնագավառում և ոչ մի տեղ աշխարհում դավաճանը հարգանք չունի 

Դավաճանին շողոքորթում են` վրեն թքելով։

Հետևեք Արցախի` ռուսների կողմից Բաքու նամազի ուղարկված այսպես կոչված ռազմաքաղաքական ղեկավարության ճակատագրին և "Տռոյկա Դիալոգի" Ռուբեն Վարդանյանի "հայրենասիրության" ոդիսականին և դուք ամեն ինչ կհասկանաք։

Բարի լույս, Հայաստան:"

Marie Nichols and her two paintings about Kessab – Keurkune - 1/2

Vahe H Apelian

 

Courtesy Ara Ghazarian

The attached is the only painting of our village Keurkune, Kessab in Syria. I first came across this painting on Ara Ghazarian’s Facebook page and I posted it on my Facebook page. That was twelve years ago, on December 2014. It elicited a few comments. Among them Garo Knoyalian wrote,  “wow, who has done this oil painting and where is the original?”. Stepan J Apelian commented and said, “this painting was framed and on my office wall next to the new keorkune picture. This, was sent to me by late Khachig Chelebian from Australia, but he did not know who was the painter.”

I gathered the following information about the painting from Ara Ghazarian.  The painting belonged to her aunt Marie Ghazarian-Nichols. He said that she had an Armenian painter from Iran in California paint it for her. She had presented to the painter a picture of Keurkune from a pictorial album about Kessab, the Beirut Kessab Association, Ousoumnasirats, had prepared in 1955. The album was dedicated to the Ovsia Saghdejian, the beloved Dayee of Kessab and it was edited by the later bishop Terenig Poladian. We can then conclude that the oil painting depicts Keurkune in 1955 and it was painted a few years later, sometime in the late 1950’s or early 1960’s.

The painting, in fact, depicts Keurkune of my childhood days. I numbered a few landmarks and posted a few comments. Much can be written about this unique village. 

 No 1, is our paternal grandfather’s house built in late 1800’s. My paternal cousins Stepan and Ara were born and raised in that house. Later on, Stepan and Ani raised their children Tsolag, Shoghag, Hovag in that historic house. It still stands, renovated.

Next to it, No. 10, depicts Manesh nanar’s – grandma’s house – at least that is how I remember it. The two houses next to each other had one common wall. 

No. 2 is Keurkune’s unfinished school whose roof remained unfinished for the following many years.  The room of the left room was finished early in late 1960’s where classed were held. The room on the right-hand side was finished later on.  Stepan, had a vision of rendering it into a soap museum. I let him comment about the building.

No. 3 is Keurkune’s historic church built in 1898. Its mason was Arch. Ardavast Terterian’s grandfather. There is much to write about the church and has been written too.

No.4, at the far end of the village is its cemetery.

No. 5, is where the village’s olive oil press – Nofer’s mangana – was located.

No. 6, is the cluster of homes, including my maternal grandmother’s house.

No. 7, the communal threshing lots for the villagers were located, for threshing the harvested wheat. 

No. 8, was our paternal grandfather’s lot where he planted wheat, chickpeas, and later on it became the apple orchard. 

No. 9, is where Chalaba Nanar’s house. She was my maternal grandfather’s Khatcher Chelebian’s sister Marie, married to Hapel Apelian. 

No. 11, I knew the household there are Karakeuni’s. The cluster of the trees there were prime bird hunting ground.

The rest are Apelian, Bedirian, Kerbabian, Chelebian  households. 

Much has changed and there is little resemblance of the way it was.

Marie Ghazarian-Nichols, Courtesy Armenian Weekly 
(see the link)

This is what her nephew Ara Ghazarin wrote about her aunt Marie-Ghazarian-Nichols (1920-2023). "My aunt passed away January 22 at the age of 102. She was born in Keorkune a village near Kessab Syria she was orphaned at young age and sent to an orphanage in Aleppo , she learned nursing in Altounian establishment, she moved to Beirut where her 4 younger brothers and mother were settled. She worked in AUB maternity ward. She also worked in a British hospital in Khan Younes in Gaza Strip working for United Nations. In 1953 she migrated to Canada and lived in Penticton BC. My deepest condolences to her daughter Johanna her son Albert and her twin grandchildren Sienna and Jera.” 

The painting remains with MarieGhazarian-Nichols family, in Canada.

 

Link: In Memory of Marie Marlene Ghazarian Nichols: https://armenianweekly.com/2023/02/19/in-memory-of-marie-marlene-ghazarian-nichols/

The photograph