Վաղենակ Դարբինեանին մտայղութեամբ եւ վերնագիրով, ԱԲ-եան շարադրութեամբ։ Արեւմտահայերէնին ապագան ապահովուած է շնորհիւ ԱԲ-եան։ Նկարը իմ յղացումովս եւ ԱԲ-եան արուեստի դասաւորումով։ Վահէ Յ Աբէլեան
Կը նստիմ մինակ, բայց ոչ առանձին, Մտքերս կու գան, կ՚երթան անդադար, Մէկը կը տանի զիս դէպի անցեալ, Միւսը կը տանի դէպի վաղն անյայտ։
Կը շրջիմ անոնց հետ լուռ ճամբաներով, Երբեմն խաղաղ, երբեմն փոթորկոտ, Կը տեսնեմ դէմքեր, կը լսեմ ձայներ, Կը վերապրիմ հին օրեր ու յուշեր։
Կը հարցնեմ ես ինծի՝ ի՞նչ գիտեմ արդեօք, Երբ ամէն պատասխան նոր հարց կը ծնի, Որքան կը սորվիմ, այնքան կը զգամ, Թէ որքան բան կայ, որ դեռ չեմ գիտեր։
Երբեմն մտքերս իմ բարեկամներն են, Երբեմն՝ անողոք դատաւորներս, Կը քննեն անցեալս, ընտրած ճամբաներս, Չըսուած խօսքերս, չապրած երազներս։
Կը վիճիմ անոնց հետ, կը փորձեմ հասկնալ, Թէ ինչո՛ւ այսպէս եւ ոչ այլ կերպ եղաւ, Թէ ինչո՛ւ տարիները այսքան շուտ անցան, Եւ ինչո՛ւ երազները երբեք չեն ծերանար։
Տարիները կ՚անցնին, աշխարհը կը փոխուի, Բայց մտքերս տակաւին կը փնտռեն լոյսը, Գեղեցկութիւնը, սէրը եւ ճշմարտութիւնը, Եւ կեանքին իմաստը՝ լռութեան մէջ
Երբ աշխարհը քուն կը մտնէ վերջապէս, Եւ գիշերը իր լռութիւնը կը տարածէ, Ես դարձեալ մինակ չեմ մնար երբեք, Մտքերս ինծի հետ արթուն կը մնան։
Որովհետեւ ես միայն մարմին ու ոսկոր չեմ, Ոչ ալ տարիներու պարզ գումար մը, Իմ մէջս ամբողջ տիեզերք մը կայ՝ Յուշերով, յոյսերով, հարցերով անթիւ։
Եւ եթէ օր մը ամէն ձայն լռէ, Եթէ աշխարհն իսկ դադրի զիս լսելէ, Դեռ պիտի մնանք՝ ես եւ իմ մտքերս, Իմ օրհնութիւնս եւ իմ տառապանքս։
No comments:
Post a Comment