SEROP ANTIKIAN (1890s–1960s) - THE ARMENIAN WHO DROVE AMMAN INTO THE MODERN AGE

 Reproduced from Kegham Papazian’s Facebook page. Հայերէնը կցուած է ներքեւը։

Courtesy Kegham Papazian

"SEROP ANTIKIAN (1890s–1960s) - THE ARMENIAN WHO DROVE AMMAN INTO THE MODERN AGE: Սերոբ Անդիկեան, Ամմանի Առաջին Վարձակառքը": In the early decades of the 20th century, as Amman was transforming from a quiet town into the beating heart of a new nation, one Armenian immigrant became part of its story in a way few could have imagined. His name was Serop Antikian, and in 1925 he became the owner and driver of the very first taxi in Amman, Jordan — a modest vehicle that would help carry a growing city into the modern era.

1) A New Beginning in a New Land:

Like many Armenians of his generation, Serop arrived in the Middle East carrying the weight of loss and the determination to rebuild. Amman, still young and full of possibility, became a place where he could begin again. With hard work, skill, and the quiet discipline Armenians were known for, Serop earned the trust of local families, merchants, and officials. In 1925, he purchased a car — a rare sight in the city at the time — and registered it as Amman’s first taxi. What he created was more than a business; it was a lifeline for a community on the rise.

2) The Taxi That Became a Landmark:

People in Amman remembered Serop’s taxi not only because it was the first, but because it became a familiar and comforting presence on the city’s dusty roads. Residents would say “If you needed to get somewhere safely, you called Serop.” “He knew every street before the streets had names or he treated every passenger with respect as if they were family.” His taxi carried teachers to schools, merchants to markets, travelers to the train station, and families to celebrations. In a city that was learning to move, Serop helped it move with dignity.

3) A Bridge Between Communities:

Serop was more than a driver. He became a symbol of the Armenian community’s contribution to Jordanian society; a community that brought craftsmanship, honesty, and a deep sense of responsibility wherever it settled.

He spoke Arabic with an Armenian accent, greeted passengers with warmth, and became known for his reliability. Jordanians trusted him. Armenians were proud of him. And newcomers saw in him a model of how to build a life with integrity.

4) Legacy of a Quiet Pioneer:

Serop Antikian did not seek fame. He did not imagine that his simple taxi would one day be remembered as a piece of Jordan’s urban history. But his story lives on because it represents something larger: the courage of a survivor of the Armenian Genocide of 1915, the determination of an immigrant, the contribution of Armenians to the Middle East and the power of one individual to shape a city’s memory

His taxi may no longer run, but the road he paved; a road of service, trust, and community, remains part of Amman’s heritage.

5) A Life That Still Speaks:

Today, nearly a century later, the story of Serop Antikian reminds us that history is not only written by generals and kings. Sometimes it is written by a man behind the wheel of a single car; a man who carried a city forward, one passenger at a time.

His legacy endures in the streets of Amman, in the memories of families who rode with him, and in the pride of Armenians who continue to build, contribute, and uplift every place they call home.

Prepared by Kegham Papazian

                                            ***

ՍԵՐՈԲ ԱՆՏԻՔԵԱՆ — Ամմանի Առաջին Վարձակառքը (1925)

1920-ականներուն, երբ Ամմանը կը փոխուէր փոքր քաղաքէ՝ զարգացող մայրաքաղաքի, հայ մը դարձաւ անոր նոր ժամանակներու խորհրդանիշը։ Ան էր Սերոբ Անտիքեան, որ 1925-ին ունեցաւ Ամմանի առաջին վարձակառքը՝ դառնալով քաղաքի շարժման եւ արդիականացման անբաժան մասը։

Սերոբը, որպէս ցեղասպանութենէն փրկուած եւ նոր կեանք որոնող հայ գաղթական, Ամման եկաւ աշխատասիրութեամբ ու արժանապատուութեամբ։ Անոր գնած վարձակառքը՝ այն օրերուն հազուագիւտ տեսարան մը, շուտով դարձաւ քաղաքի վստահելի ուղեկիցը։ Ամմանցիներ կը պատմէին, թէ Սերոբը կը ճանչնար քաղաքի բոլոր ճամբաները՝ նոյնիսկ երբ անոնք անուն չունէին, եւ թէ անոր վարձակառքը միշտ ապահովութիւն ու հաւատք կը ներշնչէր։

Սերոբ Անտիքեան միայն վարորդ մը չէր։ Ան կամուրջ մըն էր համայնքներու միջեւ՝ հայի մը ազնուութեամբ, Արաբի մը ջերմութեամբ եւ մարդասիրութեամբ։ Անոր վարձակառքը ծառայեց ուսուցիչներու, վաճառականներու, ընտանիքներու եւ ճամբորդներու՝ դառնալով Ամմանի առօրեայ կեանքի անբաժան մասը։

Այսօր, մօտ մէկ դար ետք, Սերոբ Անտիքեանի պատմութիւնը կը մնայ Ամմանի եւ Միջին Արեւելքի հայութեան համեստ բայց հպարտ ժառանգութիւններէն մէկը։ Անոր վարձակառքը այլեւս գոյութիւն չունի, բայց անոր թողած ճամբան՝ ծառայութեան, վստահութեան եւ մարդկային արժէքներու, կը շարունակէ ապրիլ։ 

Պատրաստեց Գեղամ Փափազեան