Voices from Aleppo: Aleppo United

Levon Sharoyan, of Sasuntsi parents, is born and raised in Aleppo and remains set foot in Aleppo. He is married to Siran Zkoushian. They are blessed with two daughters.  Levon, is a graduate of the famed Karen Jeppe Jemaran. He is optometrist by profession and is also a lecturer at the Hamazkayin Armenian Studies, at the Seminary in Antelias and teaches Armenian language and literature. He is the author of hundreds of articles as well as several books. I translated his book about Simon Simonian. Levon - see the link below - posted the following on his Facebook page today. Vaհe H Apelian

"It was already expected that this time the state would resolve once and for all, with a decisive step, the thorny issue of the Ashrafiyeh and Sheikh Magsud neighborhoods, which had been causing constant unrest in the city for more than a decade, worrying us, the citizens. A "state within a state" had taken root there. We always wondered how it could be tolerated that armed illegal groups control two large neighborhoods of a large and important city like Aleppo and indulge in delusional dreams of "autonomy". During the previous regime's day, this issue was not only not resolved, but also gained a wider scope

Yesterday evening, however, the state put its full weight into the public display to resolve the issue. With a very strategic, far-sighted and well-planned move, the military operation to clear those districts began. The SWORD of Alexander the Great had to be shone to clear the impasse. And in a short time, before midnight, it had already become clear that good news would arrive from those districts. All the mosques of Aleppo were raising festive prayers, while at the same time the bells of the churches were ringing. A heavy rain, too -as if a heavenly blessing - cleansed the sky and the streets. All of Aleppo was rejoicing, anxiously awaiting the outcome of the operations, while official sources reported that the army had already achieved the expected success.

Undoubtedly, it is the desire of all of us that Aleppo remain a united and unipolar city. There should be no artificial divisions, illegal checkpoints should be eliminated, and weapons and ammunition should be found ONLY in the palms of the state. Yesterday, a decisive and fateful step was taken, In that direction.

The coming days will be days of restoration and renewal."

Link: Levon Sharoyan: https://www.azad-hye.com/directory/levon-sharoyan/

 

 

 

Բնագիրը՝ ՀԱԼԷՊԸ` ՄԻԱՁՈՅԼ

Կ`ակնկալուէր արդէն, որ այս անգամ պետութիւնը վճռական քայլով մը միանգամընդմիշտ պիտի լուծէր Էշրէֆիէ եւ Շէյխ Մագսուտ թաղաշրջաններու կնճռոտ հարցը, որ աւելի քան տասնամեակէ մը իվեր անհանգստութիւն կը ստեղծէր քաղաքին մէջ, կը մտահոգէր մեզ` քաղաքացիներս։ "Պետութեան մէջ պետութիւն մը" բոյն դրած էր հոն։ Միշտ կը մտածէինք, թէ ինչպէ՞ս կարելի էր հանդուրժել, որ զինեալ ապօրինի խմբաւորումներ վերահսկեն Հալէպի նման մեծ ու կարեւոր քաղաքի մը երկու ընդարձակ թաղաշրջանները ու "ինքնավարութեան" ցնորամիտ երազներու անձնատուր ըլլան։ Նախկին վարչակարգին օրով այս հարցը ո'չ միայն չլուծուեցաւ, այլեւ ստացաւ աւելի' լայն տարողութիւն եւ ծաւալ...

    Երէկ երեկոյեան, սակայն, պետութիւնը իր ամբողջ ծանրութիւնը հրապարակ դրաւ` հանգոյցը լուծելու համար։ Ռազմավարական շատ խոհեմ, շրջահայեաց ու սերտուած ծրագրաւորումով մը` սկիզբ առաւ այդ թաղամասերը մաքրազերծելու պատերազմական գործողութիւնը։ Մեծն Աղեքսանդրի ՍՈ'ՒՐԸ պէտք էր շողացնել` թնճուկը քակելու համար։ Եւ կարճ ժամերու ընթացքին, կէսգիշէրէն առաջ, արդէն յայտնի դարձած էր, թէ լաւ լուրեր պիտի հասնէին այդ թաղամասերէն։ Հալէպի բոլոր մզկիթները տօնական աղօթքներ կը բարձրացնէին, միաժամանակ կը ղօղանջէին եկեղեցիներու կոչնակները...։ Յորդառատ անձրեւ մըն ալ,-- կարծես երկնային օրհնութիւն,-- մաքրեց երկինքն ու փողոցները...։ Ամբողջ Հալէպը կը ցնծար, սրտատրոփ կը սպասէր գործողութեանց ելքին, մինչ պաշտօնական աղբիւրներ կ`աւետէին, թէ բանակը արձանագրած էր արդէն իրմէ ակնկալուած յաջողութիւնը։

    Անկասկած, բոլորիս ցանկութիւնն է, որ Հալէպը մնայ միաձոյլ ու միաբեւեռ քաղաք մը։ Չըլլան արհեստական բաժանումներ, վերացուին անօրինական անցարգելները, զէնք ու զինամթերքը գտնուի ՄԻԱՅՆ ՈՒ ՄԻԱՅՆ պետութեա'ն ափին մէջ։ Այդ ուղղութեամբ, երէկ, առնուեցաւ վճռական ու ճակատագրական քայլը։

   Յառաջիկայ օրերը պիտի դառնան վերականգնումի ու վերաթարմացման օրեր։

Is Nikol Pashinyan outpacing national culture?

Vaհe H Apelian

A friend, who is not an Armenian but has delved in Armenian history and culture, wrote to me saying that he thinks “PM Nikol Pashinyan is trying to remake national culture too quickly.” He also cautiously noted that “democratic leaders, can't get too ahead of the public without losing their mandate.” 

I resorted to asking AI, as a non-human source, presumably not biased, whether PM Nikol Pashinyan is attempting to remake the national culture.

 This is what AI told me. “Yes, Nikol Pashinyan is actively attempting to reshape Armenian national identity and culture through his "Real Armenia" concept, advocating for a shift from historical/mythical aspirations (like Greater Armenia) to a pragmatic focus on the current, internationally recognized Republic of Armenia, even challenging traditional pillars like the Armenian Apostolic Church's influence and promoting secularism to align Armenia with Western modernity, a move causing significant internal debate and opposition.”

Surely, there is a paradigm shift. It may be global. The post WWII presidential norms Harry Truman set, may very well have ended with president Joe Biden and it’s a new era under with Trump. 

Coming to Armenia, of course I did not have to go through the motion of sounding impartial and resorting to AI, when it is obvious and is in plain view that the pm Nikol Pashinyan is attempting to shift our engrained paradigm. Regretfully there is not much of discussion on the mushromming phenomenon, other than shallow partisan comments, as to why the prime minister attempts to reshape the Armenian national identity. 

A short while ago I read a commentary on the matter on the online journal Kaydzag, titled “New Era”. It is that reading that prompted me to note the above introductory remark and attached below, Kaydzag’s commentary in translation. 

                                     ***

                                   " New Era

Armenia and Armenianism have entered a “new era.”

The enmity of a hundred and more years—which has brought, not our age-old enemy, but us, to the brink of destruction—is about to end. The supreme interest of the Armenian people demands this. The situation prevailing in the entire world also demands this.

In the face of this reality, it is absolutely necessary and imperative to completely transform the state of mind and mentality of the Armenian people.

Armenia and Armenianism must (need to) move forward. There is no turning back, no lamentation, no crying and wailing, there should be no occasion or reason to repeat the mistakes of the past.

This is how the Armenian nation can ensure and continue its existence. This is what the countries and nations that suffered great defeats did: the Germans, the Japanese, the Chinese, and many others.

Those who (groups, so-called parties, individuals) insist on clinging to the past are free to do so. They can continue to live immersed in their past customs, habits, and emotion and imagination. However, it is NOT permissible for them to impose their antiquated, false, and even destructive ideas and slogans on the children of the majority Armenian people.

The time for adventurers is over and gone.

Armenia and Armenianism are living a new era.

Thus begin and continue the rise of Armenia and Armenianism.

We enter the New Year with great hopes and expectations. The coming year (and years) will be the wonderful years for the Armenian people's genius. The Armenian people will get rid of and be liberated of their naïve, simple-minded world and will adopt the behavior of a skilled, skillful, inventive diplomat and at all cost, will protect, preserve the Holy of Holies, the STATE INSTITTUIONS and the STATE.

This is how "unity" is conceptualized, understood and explained.

Long live Free and Sovereign Armenia

May "Kaydzag" and similar nationalistic-patriotic platforms continue their patriotic and selfless endeavor.

With best wishes for health.”

 

  ԲՆԱԳԻՐԸ՝  Հայաստանն ու Հայութիւնը թեւակոխած են «նոր դարաշրջան»:

        Հարիւր եւ աւելի տարիներու թշնամանքը,- որը կորստեան սեմին հասցուցած է ո՛չ թէ դարաւոր թշնամին, այլեւ մեզ-. դադրելու վրայ է: Ա՛յդ կը պահանջէ հայ ժողովուրդի գերագոյն շահը: Ա՛յդ կը պահանջէ նաեւ ամբողջ աշխարհի վրայ տիրող իրավիճակը:

        Այս իրականութեան դիմաց խիստ անհրաժեշտ ու հրամայական է ամբողջութեամբ յեղաշրջել հայորդիներու հոգեվիճակն ու մտածելաձւը:

        Հայաստանն ու Հայութիւնը պէտք  (պարտաւոր) են ընթանալու դէպի յառաջ: Ետ դարձ չկա՛յ, վայնասուն, լաց ու կոծ չկա՛յ, անցեալի սխալները գործելու ո՛չ մէկ առիթ եւ պատճառ պէտք է ըլլայ:

        Այսպէս է, որ հայ ազգը կրնայ իր գոյութիւնը ապահովել ու շարունակել: Այդպէս է, որ ըրին մեծ պարտութիւն կրած երկիրներն ու ազգերը՝ գերմանացիները, ճափոնցիները, չինացիները եւ շա՜տ-շատեր:

        Անոնք որոնք (խմբաւորումներ, կուսակցութիւն կոչուածներ, անհատներ) կը յամառին կառչած մնալ անցեալին, ազատ են. կրնան շարունակել ապրիլ իրենց անցեալի բարքով, սովորութիւններով, յուզական եւ երեւակայական դրուագներուն մէջ թաթախուած: Սակայն ԲՆԱ՛Ւ արտօնելի չէ, որ իրենց հնամենի-հնամաշ, կեղծ եւ մինչեւ իսկ քանդիչ միտքերն ու լոզունգները պարտադրեն մեծամասնութիւն կազմող հայ ժողովուրդի զաւակներուն:

        Արկածախնդիրներու ժամանակը սպառած եւ անցած է:

        Հայաստանն ու Հայութիւնը կ՛ապրին նոր ժամանակաշրջան:

        Այսպէս կը սկսի եւ կը շարունակուի Հայաստանի եւ Հայութեան վերելքը:

        Նոր Տարին կը թեւակոխենք Մե՜՜ծ յոյսերով եւ ակնկալութիւններով: Գալիք տարին (եւ տարիները) պիտի ըլլան հայութեան հանճարի հրաշալի տարիները: Հայ Ժողովուրդը պիտի ձերբազատուի ու ազատագրուի իր միամիտ-պարզամիտ-յուզական աշխարհէն եւ պիտի որդեգրէ հմուտ, ճարտար, հնարագէտ դիւանագէտի վարքագիծը եւ ամէն գնով պաշտպանէ-պահպանէ Հայոց սրբութիւն- սրբոց ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹԻՆՆ ՈՒ ՊԵՏՈՒԹԻՒՆԸ:

        Ահաւասիկ այսպէս կ՛իմաստաւորուի ու կը բացատրուի «միասնականութիւն» խորհուրդը:

        Կեցցէ՜ Ազատ եւ ինքնիշխան Հայաստանը

        Թող «Կայծակ»-ն ու նման ազգասէր-հայրենասէր հարթակները շարունակեն իրենց հայրենանուէր եւ ազգանուէր անշահախնդիր աշխատանքը:

Առողջութեան լաւագոյն մաղթանքներով՝

 

 

MY STAND, ԻՄ ԴԻՐՔՈՐՈՇՈՒՄԸ, ON CATHOLICOS KAREKIN II

Vaհe H Apelian

Հայերէն թարգմանութիւնը կցուած է ներքեւը։

 

MY STAND ON CATHOLICOS KAREKIN II: We, as a society, sanction sex in marriage, first and foremost for procreation, otherwise our species, be it the Armenian race, will disappear in a generation or two. 

We also sanction sex in marriage for intimacy to cement the bonding between the two partners to shoulder together the immense responsibility that comes with forming a family and bringing about life, as a son, or a daughter; a godly act.

A celibate priest engaging in sex, who already is married to uphold and keep that instituting we call church, and thus assumes no parental responsibility to raise his progeny with his partner, cheapens sex into a recreational pursuit. 

Catholicos Karekin II does not deny the allegations that he has deceptively engaged in recreational sex, sired a child, assumes no parental responsibility in public. 

Catholicos Karekin II occupies the seat of the highest moral authority in the nations. In my view, he should preferably resign or be cast from the Armenian Church. He is setting an unprecedently negative public image especially for the young and upcoming Armenian youth.

Թարգմանութիւն Google-ի՝

ԻՄ ԴԻՐՔՈՐՈՇՈՒՄԸ ԿԱԹՈՂԻԿՈՍ ԳԱՐԵԳԻՆ Բ-Ի ՄԱՍԻՆ. Մենք՝ որպես հասարակություն, թույլատրում ենք սեռական հարաբերությունները ամուսնության մեջ, նախևառաջ՝ սերունդ ունենալու համար, հակառակ դեպքում մեր տեսակը, լինի դա հայ ցեղը, մեկ կամ երկու սերնդում կանհետանա։

Մենք նաև թույլատրում ենք սեռական հարաբերությունները ամուսնության մեջ մտերմության համար՝ երկու զուգընկերների միջև կապը ամրապնդելու և միասին կրելու ընտանիք կազմելու և կյանք պարգևելու հետ կապված հսկայական պատասխանատվությունը՝ որպես որդի կամ դուստր. աստվածային արարք։

Մի կուսակրոն քահանա, որը զբաղվում է սեռական հարաբերություններով, որն արդեն ամուսնացած է այն հաստատությունը պահպանելու համար, որը մենք անվանում ենք եկեղեցի, և այդպիսով չի ստանձնում ծնողական պարտականություն իր զուգընկերոջ հետ մեծացնելու համար, սեռական հարաբերությունները դարձնում է հանգստի զբաղմունք։

Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ն չի հերքում այն ​​մեղադրանքները, որ նա խաբուսիկորեն զբաղվել է հանգստի սեռական հարաբերություններով, երեխա է ծնել, հրապարակայնորեն ծնողական պարտականություններ չի ստանձնում։

Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ն զբաղեցնում է ազգի բարձրագույն բարոյական հեղինակության աթոռը։ Իմ կարծիքով, նա նախընտրելի է հրաժարական տա, կամ հեռացվի Հայ Եկեղեցուց։ Նա ստեղծում է աննախադեպ բացասական հասարակական կերպար, հատկապես երիտասարդ և զարգացող հայ երիտասարդության համար։

Voices from Armenia: 2026 is not just an election year.

Բնագիրը կցած եմ ներքեւը։ I attached my Google AI aided verbatim translation of Anna Merzoyan – Աննա Միրզոյան – posting on her Facebook page, today, December 2, 2026. Her commentary caught my attention because she reflects my perception both for   the upcoming June 2026 general election and for Armenia exerting its sovereignty in peace with its neighbors, are its best quarantines for its long survival in that tumultuous region. . Vahe H Apelian

Courtesy Anna Merzoyan -Ամմա Միրզոյան-ի Ֆէսպուքի էջէմ

    « 2026 is not just an election year. This is a year of orientation

In 2026, the Armenian nation is facing not just another vote, but a fateful choice. This is a choice not only between political forces, but also between a path, a mindset, and a model of the state.

On one side are the forces in the Russian-Azerbaijani sphere of influence. Forces that feed on the past, fear, revanchism, and dependence. Forces that imagine Armenia’s future as a remnant of former empires, as a controlled territory, not a sovereign state. Their rhetoric is always the same: “let’s go back,” “the old days were good,” “Russia was the one who kept us.” But they don’t say one thing: there is no serious state in the world that has moved forward by going backwards.

No developed country has built the future by clinging to the past. No strong state has been born from “nostalgia for memory.” The world is moving forward with technology, education, institutional state, rule of law. And those who turn the past into a cult always have one thing in common: they are afraid of the future, because the future requires responsibility, knowledge and competitiveness.

On the other hand, there are those who understand that in the 21st century, a state is measured not by “courage”, but by digital capabilities, economic openness, scientific potential and citizen freedom. Those who choose the civilizational path of the US and Europe are choosing not an “external master”, but a model of governance. A model where the army is strong because the economy is strong. A model where the state is powerful because the citizen is protected.

This is not a simple “West vs. Russia” debate. This is a choice of dependence vs. sovereignty. The forces under Russian-Azerbaijani influence see Armenia as a playing card, while the US-European path sees Armenia as a partner, provided that we build a working state.

Yes, part of the Armenian nation wants the past. But the past does not return. It either becomes a lesson or a grave. And those peoples who do not dare to look ahead always end up in the plans of others.

The vote in 2026 will be the answer to a simple question:

Do we want a territory that lives by memory or a state that lives by the future?

And this choice will not be made by Moscow, Brussels, or Washington.

It will be made by the Armenian citizen.

And history will not ask later, “Was it difficult?”

History will ask, “Did you realize what you were choosing?”

                                                *** 

2026-ը պարզապես ընտրությունների տարի չէ։ Սա կողմնորոշման տարի է

2026 թվականին Հայ ազգը կանգնած է ոչ թե հերթական քվեարկության, այլ ճակատագրականընտրության առաջ։ Սա ընտրություն է ոչ միայն քաղաքական ուժերի, այլ ուղու, մտածողության ևպետության մոդելի միջև։

Մի կողմում՝ ռուս–ադրբեջանական ազդեցության դաշտում գտնվող ուժերն են։ Ուժեր, որոնք սնվումեն անցյալով, վախով, ռևանշիզմով և կախվածությամբ։ Ուժեր, որոնք Հայաստանի ապագանպատկերացնում են որպես երբեմնի կայսրությունների մնացորդ, որպես վերահսկվող տարածք, ոչթե ինքնիշխան պետություն։ Նրանց խոսույթը միշտ նույնն է՝ «վերադառնանք», «նախկինը լավ էր», «մեզ պահողը Ռուսաստանն էր»։ Բայց նրանք մի բան չեն ասում․ աշխարհում չկա մի լուրջպետություն, որ հետ գնալով առաջ գնացած լինի։

Ոչ մի զարգացած երկիր չի կառուցել ապագան՝ անցյալին կառչելով։ Ոչ մի ուժեղ պետություն չիծնվել «հիշողության նոստալգիայից»։ Աշխարհը առաջ է գնում՝ տեխնոլոգիայով, կրթությամբ,ինստիտուցիոնալ պետությամբ, օրենքի գերակայությամբ։ Իսկ անցյալը պաշտամունքիվերածողները միշտ մեկ ընդհանրություն ունեն՝ նրանք վախենում են ապագայից, որովհետևապագան պահանջում է պատասխանատվություն, գիտելիք և մրցունակություն։

Մյուս կողմում՝ նրանք են, ովքեր հասկանում են, որ 21-րդ դարում պետությունը չափվում է ոչ թե«քաջությամբ», այլ թվային կարողություններով, տնտեսության բացությամբ, գիտական ներուժով ևքաղաքացու ազատությամբ։ Նրանք, ովքեր ընտրում են ԱՄՆ–ի և Եվրոպայի քաղաքակրթականուղին, ընտրում են ոչ թե «արտաքին տեր», այլ կառավարման մոդել։ Մոդել, որտեղ բանակը ուժեղէ, որովհետև տնտեսությունը ուժեղ է։ Մոդել, որտեղ պետությունը հզոր է, որովհետև քաղաքացինպաշտպանված է։

Սա «Արևմուտք vs Ռուսաստան» պարզունակ բանավեճ չէ։ Սա կախվածություն vs ինքնիշխանություն ընտրություն է։ Ռուս–ադրբեջանական ազդեցության տակ գտնվող ուժերըՀայաստանին տեսնում են որպես խաղաքարտ, իսկ ԱՄՆ–եվրոպական ուղին Հայաստանինդիտարկում է որպես գործընկեր, պայմանով՝ որ մենք կառուցում ենք աշխատող պետություն։

Այո, հայ ազգի մի մասը ցանկանում է անցյալը։ Բայց անցյալը չի վերադառնում։ Այն կամ դառնում էդաս, կամ՝ գերեզման։ Իսկ այն ժողովուրդները, որոնք չեն համարձակվում նայել առաջ, միշտհայտնվում են ուրիշների ծրագրերում։

2026-ին քվեարկությունը լինելու է պարզ հարցի պատասխան․

ուզո՞ւմ ենք հիշողությամբ ապրող տարածք, թե ապագայով ապրող պետություն։

Եվ այս ընտրությունը չի անի ոչ Մոսկվան, ոչ Բրյուսելը, ոչ Վաշինգտոնը։

Այն անելու է հայ քաղաքացին։

Եվ պատմությունը հետո չի հարցնելու՝ «դժվա՞ր էր»։

Պատմությունը հարցնելու է՝ գիտակցո՞ւմ էիր, թե ինչ ես ընտրում։ 

Voices from Armenia: Sovereignty

Բնագիրը կցուած է ներքեւը։ It may be time for us to substitute our age old quest for free and independent Armenia by adopting Sovereign Armenia. The following are the key aspects of sovereignty for an independent country :

Self-governance: It makes its own laws and decisions.

Territorial control: It has defined borders and controls its internal affairs.

Independence: It is not subject to another country's authority.

Engages in Diplomacy: International relations, it can engage in diplomacy and treaties with other nations.

 I translated the attached reflection from Armenia by David Stepanyan. The original post on his Facebook page is attacherd. Vaհe H Apelian

«Armenia cannot be "prosperous", "just", "honorable", "in our own way", "national", "democratic", "republican" and even cannot be an independent Armenia at all if that Armenia is deprived of SELF-GOVERNMENT.

In a country deprived of sovereignty, only slaves raising slaves can live in the 21st century. A free person can raise a free child only in a sovereign country - one that makes all decisions on its OWN.

Yesterday, a large group of us, led by PM Pashinya,  visited various sites in Armenia. We saw the new Kirants school, houses under construction, the demarcated sector, new defense structures, new military equipment. For obvious reasons, I will not provide details.

Yesterday, I saw with great satisfaction how that sovereignty is being built in Armenia step by step, albeit slowly. And we must demand from the authorities that all our border villages become Kirants step by step, that all our borders be fortified in the same way, that our entire army be armed with the weapons we have seen.

2025 became one of the uniquely successful years in the construction and strengthening of the sovereignty of the Republic of Armenia. Whether or not that construction will continue in 2026 depends, first of all, on each of us.

I wish each of us a high civic consciousness, intuition to make that right decision. Armenia must and will be sovereign, we must and will be free. 

2026 must and will be another year of establishing and strengthening the sovereignty of Armenia.

Happy New Year, Happy 2026!

David Stepanyan"

 

 

Դավիթ Ստեփանյան

Չի կարող Հայաստանը լինել "բարգավաճ", "արդար", "պատիվ ունեցող", "մեր ձևով", "ազգային", "ժողովրդական", "հանրապետական" և նույնիսկ ընդհանրապես չի կարող լինել անկախ Հայաստան եթե այդ Հայաստանը զրկված է ԻՆՔՆԻՇԽԱՆՈԻԹՅՈԻՆԻՑ։

Ինքնիշխանությունից զրկված երկրում 21 դարում կարող են ապրել միայն ստրուկներ  դաստիարակող ստրուկներ։ Ազատ մարդը կարող է դաստիարակել ազատ երեխա միմիայն ինքնիշխան - բոլոր որոշումները ԻՆՔՆՈԻՐՈԻՅՆ կայացնող երկրում։

Երեկ մեծ խմբի կազմում վարչապետ Փաշինյանի գլխավորությամբ այցելեցինք Հայաստանի տարբեր կետեր։ Տեսանք Կիրանցի նոր դպրոցը, կառուցվող տները, սահմանազատված հատվածը, պաշտպանական նոր կառույցները, նոր զինտեխնիկան։ Հասկանալի պատճառներով մանրամասներ չեմ ներկայացնում։

Երեկ ես մեծ բավականությամբ տեսա թե ինչպես է Հայաստանում քայլ առ քայլ, թող դանդաղ, բայց կառուցվում այդ ինքնիշխանությունը։ Եվ իշխանությունից պետք է պահանջենք, որ մեր բոլոր սահմանամերձ գյուղերը քայլ առ քայլ դառնան կիրանցներ, որ մեր բոլոր սահմանները նույն ձևով ամրացվեն, որ մեր ամբողջ բանակը զինված լինի մեր տեսած զենքերով։

2025-ը դարձավ ՀՀ ինքնիշխանության կառուցման, ամրապնդման եզակի հաջող տարիներից մեկը։ Կլինի՞ թե ոչ այդ կառուցման շարունակությունը 2026-ին, առաջին հերթին կախված է մեզանից յուրաքանչյուրից։

Մաղթում եմ յուրաքանչյուրիս քաղաքացիական բարձր գիտակցություն, հոտառություն այդ ճիշտ որոշումը կայացնելու համար։ Հայաստանը պետք է և լինելու է ինքնիշխան, մենք պետք է և լինելու ենք ազատ։ 2026-ը պետք է լինի և լինելու է Հայաստանի ինքնիշխանության կայացման և ամրապնդման հերթական տարի։

Շնորհավոր Ամանոր, շնորհավոր 2026!

“Jesus in the old testament - Յիսուս Հին Ուխտին մէջ”

Vaհe H Apelian

“Յիսուս Հին Ուխտին մէջ - Jesus in the old testament” is the title of the book the late Rev. Barkev Orchanian wrote.

This past week, the car accident, that took the lives of 32-year-old Arie Orchanian and his 80-year-old paternal aunt, Anie (Orchanian) Manoushagian, reminded me of their father and grandfather Rev. Barkev Orchanian.

 Local news outlets reported that the accident happened on a Watertown busy street where the speed limit is 20 miles per hour.  On Tuesday, December 23 morning, Arie Orchanian and his aunt Anie (Orchanian) Manoushagian, attended a funeral at the Bigelow Avenue Armenian Evangelical church. After the burial, they were headed back to the church for a memorial dinner, but they never made it. Their sedan collided with a Tesla, killing the two.

This tragic accident reminded me of another tragedy the family endured years ago, when Rev. Barkev Orchanian family lost his son Rev. Norayr Hagop, to illness.

I met the Rev. Barkev and his wife Mrs. Arousiag Orchanian and family in Keurkune, Kessab when they spent part of their summer with my paternal grandparents (see the link). Later on, Ani Orchanian became a student at the American University of Beirut when I was studying there as well. Other than my parents hosting Rev. Orchanian in Beirut, I have no recollection of meeting an Orchanian family member after I came to the U.S. But Rev. Barkev Orchanian and his family has remained etched in my memory because it would not have been possible to have met the reverend and not being impressed by his Christian conviction.

Rev. Barkev Orchanian is also the author of “Յիսուս Հին Ուխտին մէջ - Jesus in the old testament”  book written in 1992. I have retained a copy of the book in my library. The reverend has dedicated the book to his son, Rev. Norayr Hagop Orchanian. I would like to cite in translation Rev. Barkev’s dedication of the book to his son. And, Rev. Dr. Harold A.K. Hasessian’s presentation of the book.

***

Dedication: “I dedicate this humble study to the memory of my son, Reverend Norayr Hakop Orchanian, who departed this world prematurely and opened his eyes to eternity, as his tombstone. In a way, to have fulfilled his ardent desire for evangelization and to spread the love of the Lord Jesus Christ.

My son, you were a star that rose and shone in our celestial vault, but like a shooting star, you soon disappeared, wounding all the sensitive hearts that loved you. My son, we are aware that hope does not die, nor is it buried. Although it may become invisible to our eyes for a time, it lives on forever, maintaining its radiant existence, as the Prophet Daniel says, “And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever.” KJV 12:3.

You came into this world as a light, illuminating a period, though brief, yet lasting, like a comet. You did what you could do and little more. In your debilitating illness, you did not refuse the offer made to you by your principal, Dr. Rev. H. Fletcher, that you would lead a group of young people to Damascus. You not only did not refuse, but you eagerly accepted it. Those around you had begun to forget your name and call you “the smiling young man.” Now, you are smiling from above.” 

***  

Rev. Dr. Harold A.K. Hasessian: “Reverend Barkev Orchanian has rendered a fruitful pastoral service in the Armenian Evangelical Church of the Near East. For nearly half a century, he has preached the Gospel of Christ and spread the message of salvation to the remote provinces of Lebanon and Syria, where Armenians are scattered. He has also worked in churches in Istanbul, as well as in U. S. and in Canada. The Reverend is a dedicated, orthodox and faithful clergyman. He has been a visionary, a tireless reader, a persistent worker, and a studious pastor. He has been a serious student of the Bible. He presents to the religious world a unique scholarly work, titled “JESUS ​​IN THE OLD TESTAMENT.”

It is very beneficial to follow the Reverend’s way of thinking in order to understand the art of his interpretations and analyses.

Reverend Barkev Orchanian sees in the characters and the happening of the Old Testament, our Lord Jesus Christ, His holiness and righteousness. He finds Jesus as the promised Messiah, the awaited Savior, the High Priest of the Temple, the Lamb of God and the Sacrificial Lamb on the altar of fire, for the salvation and forgiveness of sins, for the Jewish people and the entire pagan world.

The publication “JESUS ​​IN THE OLD TESTAMENT” invites the reader to delve deeper into pre-Christian revelation. Those who know Jesus and follow in His footsteps will find Him in the works of the kings, the judges, and the prophets of the Old Testament, as well as in the temple, where every symbol points to His majesty, authority, and power as the Son of God. The picture on the book cover reflects that mystery. Jesus, as the light of the world, floods the temple with its surrounding 

I wish and pray that, this meritorious work of the Very Reverend Barkev Orchanian, will illuminate the reader’s mind and the brighten the reader's soul. The author will feel rewarded when he learns that the central figure of the book, Lord Jesus, has been the personal savior of the reader. Spread the message of this beneficial book by sharing it with many”. 

                                    end

Link: Our granfather Stepan Apelian - https://vhapelian.blogspot.com/search?q=Stepan+apelian 

The Armenian Church

 Reviewed by Vaհe H. Apelian

In a superb narration Aram I presents to his readers, in his book titled “The Armenian Church”,  “The Christianization of Armenia and the Armenianization of the Christianity” because “The Armenian Church is the birthplace of Armenian culture and since the beginning of the 5^thCentury it has been its epicenter, not only creating the wonder of the Armenian Alphabet, but also playing a pivotal part in promoting, enriching, and protecting all manifestations of Armenian culture.’

Aram I, early on in the book, presents the different names by which the Armenian Church is known: Church of Armenia, Holy, Apostolic, Catholic, Orthodox Armenian Church; Armenian Gregorian Church, Armenian Apostolic Church, Armenian Church or Church of Armenia. He then explains why he chose “Armenian Church” as the title of his book, when it was known as Church of Armenia during its early founding years. The one time church confined in Armenia now extends its jurisdiction from America to Australia and in all continents of the world in between where Armenians have now scattered.

Along with the customary Preface and Introduction of a book, Aram I presents the Armenian Church in 10 chapters in each of which he presents the essence of the inferred topic in a clear, easily understood, and captivating manner even though it may entail theological discussion as to why the Armenian Church rejected the Council of Chalcedon while it upheld the teachings of the first three ecumenical councils and explains the Armenian Church’s understanding of the Trinity of the Father, the Son and the Holy Spirit.

To give a breath and the scope of this superbly narrated book that encompasses all aspects of the church for the interested lay reader, I will have to enumerate the chapters and the topics under each chapter Aram I presents in a simplified manner. Only those who have full command and grasp, resort to such simplified and pleasant narration to transmit their knowledge in a simple manner to the interested not to bore them but retain their attention and help them understand the working of the Armenian Church.

The chapters and their subtitles are as follows:

LONG HISTORY IN BRIEF(pages 21-53), comprises:

The major periods of the history of the Armenian church,  The Origin of the Armenian Church, Christianity as the state religion,  The Golden Age,  The Rejection of the Council of Chalcedon, The Arabs in Armenia,  The Formation of Armenian Cilicia,  A Period of uncertainty and stagnation,  The Armenian Genocide,  Soviet Armenia and the Armenian Diaspora,  New hopes and promises.

HIERARCHY AND DECISION-MAKING (pages 54-76), comprises:

Hierarchy,  Catholicos,  Patriarch, Archbishop,  Bishop,  Vartabed and Supreme Vartabed,  Celibate Priest,  Married Priest,  Deacon,  Decision-Making Structures,  Hierarchical Sees, Two Catholicosates within One Church.

ESSENTIALS OF FAITH (pages 76-95) comprises:

The Bible, Ecumenical Councils, Local Councils, Liturgy, Exegetical Literature, Hagiographic Writings, Treatises and Homilies, Encyclical, pastoral letters, exchange of letters, and Confessions of Faith; Historiography.

RICH SPIRITUALITY (pages 96-140) comprises:

Liturgy, Daily Services,  Feasts,  Liturgical Books,  Sacraments,  Baptism, Confirmation,  Repentance,  Holy Lucharist,  Holy Orders,  Marriage,  Anointing of the Sick,  The Holy Muron,  Images,  Cross-Stone, Music, Liturgical Vestments, Liturgical Vessels,  Relics of Saints, Architecture, Armenian Calendar.

CULTURAL ACTIVITY (pages 141-156) comprises:

The Translation of the Bible and Church Fathers,  Major Figures of Armenian Original Literature, Contribution to painting, printing and music.

SOCIAL ACTION (pages 157-167) comprises:

Characteristic features of the Church’s diakonia, Armenian Diaspora: the focus of the Church’s diakonia,  Social action: a continuing concern.

EDUCATIONAL ROLE (pages168-174) comprises:

The first Armenian school, Monasteries: centers of education, Community schools, Authors in Christian education.

ECUMENICAL ENGAGEMENT (pages 175-196) comprises:

Relations with the Oriental Orthodox churches, Relations with Eastern Orthodox churches,  Relations with Catholic churches,  Relations with the Anglican Communion,  Relations with Protestant churches,  Participation in ecumenical councils and bilateral theological dialogues,  Collaboration with the Armenian Catholic and Armenian Evangelical churches.

PEOPLE’S CHURCH (pages 197-205) comprises

Indigenization of Christianity,  The Church as a unifying factor,  The leadership role of the Church, Church-state relations.

CHALLENGES AND PRIORITIES (pages 206-217) comprises:

A dynamic pastoral engagement, An active spiritual ministry, Redefining of the national identity of the Church, Renewal of the Armenian Church and urgent imperative.

The rest of the book comprises Notes, Appendices, and a listing for Further Reading.

At the end Aram I lists his prodigal output in Armenian, English and in French, totaling 28 titles!

Those who have followed Aram I have come to know that the basic tenets of his ministry can be summed up paraphrasing President Abraham Lincoln’s famous quote from his Gettysburg Address, “Of the People, by the People, and for the People”. Catholicos Aram I writes that “The Armenian Church should not become a museum of spiritual heritage; nor should it remain imprisoned in a petrified institutionalism. It is called to respond, in faithfulness to the core value of the Gospel, to the expectations of its people and to the challenges of the present-day world”.

It is not hard to envision that Aram I is burdened with the administrative responsibilities of the Armenian Catholicosate of Cilicia whose jurisdiction extends globally. He also is a revered spiritual leader and an ecumenical figure. He has served as two terms moderator of the World Council of Churches and as two terms president of the Middle East Council of Churches. God has bestowed upon Catholicos Aram I a powerful intellect and a tireless stamina, which he has put in service towards to the Armenian People through the Armenian Church.

The book was first published in 2016 by the Armenian Catholicosate of Cilicia in Antelias, Lebanon. The book I read was its second edition in 2017. The book measures  5 inches x 7.5 inches making it handy to carry for reading in leisure. Each chapter is an entity in itself and thus can be prioritized per the reader’s interest. Reading the book in its entirety will give a reader a vital knowledge for his or her better appreciation of and understanding the Armenian Church that has withstood the test of time but continues to face new challenges.