Բնագիրը կցած եմ մերքեւը։ I attached my Google AI aided verbatim translation of Anna Merzoyan – Աննա Միրզոյան – posting on her Facebook page, today, December 2, 2026. Her commentary caught my attention because she reflects my perception both for the upcoming June 2026 general election and for Armenia exerting its sovereignty in peace with its neighbors, are its best quarantines for its long term survival in that tumultuous region. . Vahe H Apelian
 |
| Courtesy Anna Merzoyan -Ամմա Միրզոյան-ի Ֆէսպուքի էջէմ |
« 2026 is not just an election year. This is a year of orientation
In 2026, the Armenian nation is facing not just another vote, but a fateful choice. This is a choice not only between political forces, but also between a path, a mindset, and a model of the state.
On one side are the forces in the Russian-Azerbaijani sphere of influence. Forces that feed on the past, fear, revanchism, and dependence. Forces that imagine Armenia’s future as a remnant of former empires, as a controlled territory, not a sovereign state. Their rhetoric is always the same: “let’s go back,” “the old days were good,” “Russia was the one who kept us.” But they don’t say one thing: there is no serious state in the world that has moved forward by going backwards.
No developed country has built the future by clinging to the past. No strong state has been born from “nostalgia for memory.” The world is moving forward with technology, education, institutional state, rule of law. And those who turn the past into a cult always have one thing in common: they are afraid of the future, because the future requires responsibility, knowledge and competitiveness.
On the other hand, there are those who understand that in the 21st century, a state is measured not by “courage”, but by digital capabilities, economic openness, scientific potential and citizen freedom. Those who choose the civilizational path of the US and Europe are choosing not an “external master”, but a model of governance. A model where the army is strong because the economy is strong. A model where the state is powerful because the citizen is protected.
This is not a simple “West vs. Russia” debate. This is a choice of dependence vs. sovereignty. The forces under Russian-Azerbaijani influence see Armenia as a playing card, while the US-European path sees Armenia as a partner, provided that we build a working state.
Yes, part of the Armenian nation wants the past. But the past does not return. It either becomes a lesson or a grave. And those peoples who do not dare to look ahead always end up in the plans of others.
The vote in 2026 will be the answer to a simple question:
Do we want a territory that lives by memory or a state that lives by the future?
And this choice will not be made by Moscow, Brussels, or Washington.
It will be made by the Armenian citizen.
And history will not ask later, “Was it difficult?”
History will ask, “Did you realize what you were choosing?”
***
2026-ը պարզապես ընտրությունների տարի չէ։ Սա կողմնորոշման տարի է
2026 թվականին Հայ ազգը կանգնած է ոչ թե հերթական քվեարկության, այլ ճակատագրականընտրության առաջ։ Սա ընտրություն է ոչ միայն քաղաքական ուժերի, այլ ուղու, մտածողության ևպետության մոդելի միջև։
Մի կողմում՝ ռուս–ադրբեջանական ազդեցության դաշտում գտնվող ուժերն են։ Ուժեր, որոնք սնվումեն անցյալով, վախով, ռևանշիզմով և կախվածությամբ։ Ուժեր, որոնք Հայաստանի ապագանպատկերացնում են որպես երբեմնի կայսրությունների մնացորդ, որպես վերահսկվող տարածք, ոչթե ինքնիշխան պետություն։ Նրանց խոսույթը միշտ նույնն է՝ «վերադառնանք», «նախկինը լավ էր», «մեզ պահողը Ռուսաստանն էր»։ Բայց նրանք մի բան չեն ասում․ աշխարհում չկա մի լուրջպետություն, որ հետ գնալով առաջ գնացած լինի։
Ոչ մի զարգացած երկիր չի կառուցել ապագան՝ անցյալին կառչելով։ Ոչ մի ուժեղ պետություն չիծնվել «հիշողության նոստալգիայից»։ Աշխարհը առաջ է գնում՝ տեխնոլոգիայով, կրթությամբ,ինստիտուցիոնալ պետությամբ, օրենքի գերակայությամբ։ Իսկ անցյալը պաշտամունքիվերածողները միշտ մեկ ընդհանրություն ունեն՝ նրանք վախենում են ապագայից, որովհետևապագան պահանջում է պատասխանատվություն, գիտելիք և մրցունակություն։
Մյուս կողմում՝ նրանք են, ովքեր հասկանում են, որ 21-րդ դարում պետությունը չափվում է ոչ թե«քաջությամբ», այլ թվային կարողություններով, տնտեսության բացությամբ, գիտական ներուժով ևքաղաքացու ազատությամբ։ Նրանք, ովքեր ընտրում են ԱՄՆ–ի և Եվրոպայի քաղաքակրթականուղին, ընտրում են ոչ թե «արտաքին տեր», այլ կառավարման մոդել։ Մոդել, որտեղ բանակը ուժեղէ, որովհետև տնտեսությունը ուժեղ է։ Մոդել, որտեղ պետությունը հզոր է, որովհետև քաղաքացինպաշտպանված է։
Սա «Արևմուտք vs Ռուսաստան» պարզունակ բանավեճ չէ։ Սա կախվածություն vs ինքնիշխանություն ընտրություն է։ Ռուս–ադրբեջանական ազդեցության տակ գտնվող ուժերըՀայաստանին տեսնում են որպես խաղաքարտ, իսկ ԱՄՆ–եվրոպական ուղին Հայաստանինդիտարկում է որպես գործընկեր, պայմանով՝ որ մենք կառուցում ենք աշխատող պետություն։
Այո, հայ ազգի մի մասը ցանկանում է անցյալը։ Բայց անցյալը չի վերադառնում։ Այն կամ դառնում էդաս, կամ՝ գերեզման։ Իսկ այն ժողովուրդները, որոնք չեն համարձակվում նայել առաջ, միշտհայտնվում են ուրիշների ծրագրերում։
2026-ին քվեարկությունը լինելու է պարզ հարցի պատասխան․
ուզո՞ւմ ենք հիշողությամբ ապրող տարածք, թե ապագայով ապրող պետություն։
Եվ այս ընտրությունը չի անի ոչ Մոսկվան, ոչ Բրյուսելը, ոչ Վաշինգտոնը։
Այն անելու է հայ քաղաքացին։
Եվ պատմությունը հետո չի հարցնելու՝ «դժվա՞ր էր»։
Պատմությունը հարցնելու է՝ գիտակցո՞ւմ էիր, թե ինչ ես ընտրում։
